Wojna polsko-rosyjska z 1792 r. (Także wojna II rozbioru [3], a także w polskich źródłach wojna w obronie konstytucji (polski: wojna w obronie Konstytucji 3 maja) [4]) toczyła się między polską - Wspólnota Litewska z jednej strony, a Konfederacja Targowica (konserwatywna szlachta Rzeczypospolitej przeciwna nowej konstytucji z 3 maja 1791 r.) I Imperium Rosyjskie pod wodzą Katarzyny Wielkiej z drugiej [3].
Wojna toczyła się w dwóch teatrach: północnej na Litwie i południowej na Ukrainie. W obu przypadkach wojska polskie wycofały się przed liczebnie lepszymi siłami rosyjskimi, choć zaoferowały znacznie większy opór na południu, dzięki skutecznemu kierownictwu polskich dowódców księcia Józefa Poniatowskiego i Tadeusza Kościuszki. Podczas trzymiesięcznej walki stoczono kilka bitew, ale żadna ze stron nie odniosła decydującego zwycięstwa. [5] Największym sukcesem polskich sił była porażka jednej z rosyjskich formacji w bitwie pod Zieleńcami 18 czerwca; po bitwie ustanowiono najwyższą polską nagrodę wojskową Virtuti Militari. Wojna zakończyła się, gdy polski król Stanisław August Poniatowski postanowił szukać rozwiązania dyplomatycznego, poprosił o zawieszenie broni z Rosjanami i wstąpił do Konfederacji Targowickiej, zgodnie z żądaniem Imperium Rosyjskiego [6].
